Είμαστε τις προάλλες με ένα φίλο σε ένα μπαρ. Πίναμε και συζητούσαμε διάφορα, γελούσαμε με τα πάθη μας. Σε μια στιγμή, γυρνάει ο Χ. και βλέπει δύο κοπέλλες που κάθονταν μόνες τους.
- Ρε Ρίκκο, πάμε να καθήσουμε μαζί τους;
- Με αυτές; Τι δουλειά έχουμε εμείς μ’ αυτές ρε;
- Μου άρεσε η δεξιά, άντε κουνήσου!!
- Τέλοσπάντων.
Πάμε κοντά τους, αμήχανες κινήσεις από δώ, από κει, σε μια στιγμή της λέω εγώ, αφού ο άλλος δεν:
- Ε συγνώμη. Θέλετε παρέα;
- Εε.. Αν θέλετε καθήστε!
Ξεκίνησε μια κουβέντα, πως σε λένε πως με λένε, τι σπουδάζεις τι σπουδάζω, και τα λοιπά. Μετά από αρκετή ώρα, ο Χ. ρώτά ευγενικά:
- Θα θέλατε να πάμε για κανένα καφεδάκι αύριο;
- Μα ξέρεις, εμείς είμαστε λεσβίες, δεν ενδιαφερόμαστε για…
Πέτροσε ο Χ. Δεν περίμενε τέτοιου είδους χιλόπιττα! Ήσυχος εγώ, ανεβάζω την μπύρα μου, αγγαλιάζω τον Χ., και λέω στις κορασίδες:
- Έλα; Ναι; Και εμείς γκέυ είμαστε! Να κάνουμε παρέα! Θα γίνουμε κολλητοί!
Ξεκαρδήστικαν στα γέλια οι κυρίες. Μας έδωσαν τα τηλέφωνά τους. Πέρνει ο Χ. την επόμενη μέρα και κανονίζει καφέ.
Τελικά οι κυρίες δεν ήταν λεσβίες (έλα ντε!), αλλά το έριξαν για να δουν αντίδραση. Ε και είδαν αντίδραση όπως έπρεπε 
.
Βρε δεν μας παρατάτε λέω εγω!
