Δεν μπορεί να το περιγράψει ούτε το λεξικό ακριβώς. Και αν ρωτήσω 100 από σας, θα πάρω 100 διαφορετικές απαντήσεις.
Γιατί όμως; Το περίεργο είναι ότι αποφασίσαμε ότι έχουμε και πολλά είδη αγάπης, μητρική, φιλική, ρομαντική και ξέρω γω τι άλλο μπορεί να σκαρφηστεί ο ανθρώπινος νους για να περικυκλώσει αυτή την μικρή λέξη.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί, βεβαιος, ότι η μητρική αγάπη είναι καθ’όλα τεχνιτή. Είναι ένα “είδος” αγάπης που ξεκινά σχεδών αυτόματα μόλις μια μάνα μάθει ότι είναι έγκυος. Κάτι σαν το πρόγραμμα του ανθρώπου. Αν έχεις παιδί, αυτόματα θα το αγαπάς (εξερούνται από αυτό τον κανόνα οι παραφυσικές καταστάσεις).

Μετά, έχουμε την αγάπη προς ένα φίλο μας. Επειδή αλλιώς βλέπουμε ένα φίλο από την μάνα μας και από το έτερο ήμισυ, εφέυραμε την φράση “φιλική” αγάπη. Φυσικά αυτό θα δίχνει μια πολύ στενή σχέση που αναπτύχθηκε μεταξύ δυο ανθρώπων που μεταξύ τους δεν υπάρχει ρομαντική σχέση, αλλά φιλική.

Και ακόμα ένα βήμα πάραπερα έχουμε την ρομαντική αγάπη. Αυτή που νιώθουμε με το έτερο ήμιση και ίσως και το πιο σοβαρό δείγμα αυτής της περιέργης αγάπης. Εδώ παίζουν και άλλες λέξεις παιχνίδι, όπως ο έρωτας, αλλά άλλη υπόθεση αυτή.

Προσωπικά, έχω μπερδευτεί. Πως γίνεται μια λέξη, με το κατάλληλο επίθετο μπροστά να αλλάζει σημασία;

Ε δεν αλλάζει. Το λέμε λάθος. Έτσι αποφάσισα.

Το να αγαπάς σημαίνει να πονάς για κάποιον, να θέλεις κάποιον κοντά σου, να συμπαθάς κάποιον (με την έννοια της λέξης, δηλαδή να μοιράζεσε τον πόνο σου μαζί του). Σημαίνει να τον σέβεσε και να τον εκτυμάς βαθήτατα, να τον συγχωράς χωρίς όρους. Εκφράζει τον πόνο, την χαρά και την ευτυχία που θες να μοιραστείς με τον άλλο. Είναι μια αγγαλιά, ένα φιλί, ένα χαμόγελο και ένα δάκρυ. Εκφράζει ένα έντονο κόκκινο χρώμα, ενα μπλε και ένα πράσινο. Όταν ακούς την λέξη αυτή από κάποιον είναι σαν και βλέπεις έντονα χρώματα. Νιώθεις ένα ρίγος στην ράχη σου. Και όταν την εννοείς, την λες και δακρύζεις. Όταν αγαπάς είναι γιορτή!

Και όλα αυτά ισχύουν ανεξαρτήτος αν ο αλλός είναι πατέρας η αδερφός, φίλος η το άλλο μισό. Αυτό που αλλάζει μεταξύ εσένα και του φίλου σου, του πατέρα σου και της κοπέλλας σου είναι η σχέση που έχεις μαζί τους. Ο φίλος σου είναι φίλος σου, ο πατέρας γονιός σου και η κοπέλλα ο έρωτάς σου. Δεν αλλάζει όμως η αγάπη. Αυτή παραμένη πάντα η ίδια και στις τρείς περιπτώσεις. Ίσως σε διαφορετικό βαθμό, αλλα η ουσία είναι η ίδια. Πάντα η ίδια.

Μια λέξη, εκατοντάδες συναισθήματα, πράξεις και χρώματα. Είναι μια λέξη τόση δα, και εκφράζει αόριστα πράγματα που ο καθένας από εσας μπορεί να προσθέσει σε αυτή την λίστα. Μια λέξη μαγική, που δυστηχώς την σκοτώνουμε με τα ψέματα καθημερινά. Με τόσα ψέματα που ντίθηκαν οι λέξεις…

- Ρε Ρίκκο, πάμε να καθήσουμε μαζί τους;
- Με αυτές; Τι δουλειά έχουμε εμείς μ’ αυτές ρε;
- Μου άρεσε η δεξιά, άντε κουνήσου!!
- Τέλοσπάντων.

Πάμε κοντά τους, αμήχανες κινήσεις από δώ, από κει, σε μια στιγμή της λέω εγώ, αφού ο άλλος δεν:

- Ε συγνώμη. Θέλετε παρέα;
- Εε.. Αν θέλετε καθήστε!

Ξεκίνησε μια κουβέντα, πως σε λένε πως με λένε, τι σπουδάζεις τι σπουδάζω, και τα λοιπά. Μετά από αρκετή ώρα, ο Χ. ρώτά ευγενικά:

- Θα θέλατε να πάμε για κανένα καφεδάκι αύριο;
- Μα ξέρεις, εμείς είμαστε λεσβίες, δεν ενδιαφερόμαστε για…

Πέτροσε ο Χ. Δεν περίμενε τέτοιου είδους χιλόπιττα! Ήσυχος εγώ, ανεβάζω την μπύρα μου, αγγαλιάζω τον Χ., και λέω στις κορασίδες:

- Έλα; Ναι; Και εμείς γκέυ είμαστε! Να κάνουμε παρέα! Θα γίνουμε κολλητοί!

Ξεκαρδήστικαν στα γέλια οι κυρίες. Μας έδωσαν τα τηλέφωνά τους. Πέρνει ο Χ. την επόμενη μέρα και κανονίζει καφέ.

Τελικά οι κυρίες δεν ήταν λεσβίες (έλα ντε!), αλλά το έριξαν για να δουν αντίδραση. Ε και είδαν αντίδραση όπως έπρεπε .

Βρε δεν μας παρατάτε λέω εγω!

Του την έδωσε. Δεν το περίμενε, αλλά στο κάτω-κάτω την άξιζε. Γιατί να μην την πάρει; Για μια εβδομάδα είχε πεταλούδες στο στομάχι. Αγχώθηκε για την μεγάλη συνάντηση. Ήθελε να είναι όλα τέλεια για την συνάντηση. Προσπαθούσε να σκεφτεί τα πάντα. Την πρώτη λέξη που θα της πει, πως θα της μιλά, πως θα την αποχαιρετήσει. Προσπαθούσε να προλάβει τα μαθήματα για να μπορεί να φύγει από το πανεπιστήμιο για μια μέρα να την δει. Δεν την πήρε τηλέφωνο μέχρι να τελειώσει. Δυστυχώς ή ευτυχώς είχε τα μαθήματα πάντα πρώτα.

- Καλησπέρα. Τα σέβη μου. Πως είστε;
Πάντα όταν ένιωθε αμηχανία μιλούσε στον πληθυντικό.
- Είμαι πολύ καλά, εσύ;
- Καλά. Για την ευκαιρία που λέγαμε;
- Ναι. Λοιπόν;
- Τελικά δεν μπορώ να κατεβώ στις 14, αλλά μπορώ το Σαββατοκυρίακο.
- Ωραία.
- Θα ‘ρθεις να με πάρεις απ’ τον σταθμό;
- Αμέ.

Την ήξερε πολύ καιρό, αλλά ποτέ δεν γνωριστήκανε. Βλέπετε, η σύγχρονη ζωή δε μας δίνει τέτοιες ευκαιρίες εύκολα. Σχολείο, δουλειά – δεν το επέτρεψαν. Ήξερε πως του άρεσε όμως. Είπανε πολλά μαζί. Έμεινε να την δει και να την ερωτευτεί.

Μέχρι την μέρα που θα την έβλεπε, και τώρα ήταν σίγουρο πλέον, δεν μπορούσε να κοιμηθεί τις νύκτες απ’ την αγωνία. Μετά βίας μπορούσε να συγκεντρωθεί στο μάθημα. Λες να νοιώθει και αυτή έτσι; Φανταζότανε συνέχεια πως θα ήταν αυτές οι λίγες στιγμές μαζί της.
Έφτασε η πολυπόθητη μέρα του ταξιδιού. Ξύπνησε από τα χαράματα και είχε φτερά στα πόδια, ασχέτως αν δεν είχε κοιμηθεί καλά την νύκτα. Προβληματίστηκε για τι θα φορέσει για πρώτη φορά στην ζωή του. Για πρώτη φορά εδώ και αρκετό καιρό είχε να πάει σε τέτοια σημαντική “συνάντηση”. Μετά από αρκετή σκέψη σκέφτηκε θα πάει με το πιό απλό ντήσιμο που τον χαρακτηρίζει. Ένα τζιν με ένα πουκάμισο, και το σακκάκι του. Αυτός ήταν, αυτό θέλει να δείξει.

Στο κάτω-κάτω, σκέφτηκε, αν δεν της άρεσε για αυτό που πραγματικά ήταν, καλύτερα να μην της άρεσε καθόλου.
Πήρε το λεωφορείο, μετά το τρένο. Καθ’όλη την διαδρομή προσπαθούσε να κρύψει την χαρά και τον ενθουσιαμό του, αλλά μάταια. Τα χέρια του τρέμανε από το άγχος. Άκουγε μουσική για να χαλαρώσει.

Μετά από 3 τρισήμιση ώρες έφτασε στον σταθμό. Μόλις κατέβηκε από το τρένο την είδε μπροστά του. Γούρλωσε τα μάτια του. Ήταν πολύ πιο όμορφη από τις φωτογραφίες που του ‘χε στείλει. Την πλησίασε.

- Χαίρω πολύ, και από κοντά. Γοητευμένος.
Της πήρε ασυναίσθητα το χέρι της και το φίλησε, όπως τον ιππότη την πριγκήπισσα του. Χαμογέλασε αυτή, και κοκκίνησε λίγο. Πρώτη φορά της έτυχε να της φιλήσουν το χέρι.
- Και γω χάρηκα. Επιτέλους σε γνωρίζω, μετά από τόσο καιρό.
- Ναι, μετά από έξι χρόνια. Καιρός ήτανε!

Περπάτησαν για αρκετή ώρα στην πόλη, μιλόντας και γελόντας. Είχαν τόσα πολλά να πουν. Τα χέρια τους συναντηθήκανε πάνω στο περπάτημα, και αυτή το έπιασε το χέρι του σφικτά. Την κράτησε και αυτός. Δεν ήθελε να την αφήσει. Κουνούσαν τα χέρια τους πέρα-δώθε σαν παιδιά. Ένα κομμάτι του αυτού όμως, φοβόταν να το πιστέψει. Φοβόταν να συνδεθεί. Προσπαθούσε να βρει μια αιτία να διώξει αυτή την γλυκιά χειρονομία.

Μίλησαν για πολλά, για το σχολείο, τα σχέδια τους για μετά, τις τενίες που τους άρεσαν, την μουσική που τους άρεσε μέχρι και για την γειτονιά που μεγάλωσαν. Παράξενο, αλλά ποτέ δεν τελιώναν τα θέματα. Πάντα κάτι έβρισκαν να συζητήσουν.

Μιας και θα πήγαιναν για φαγητό, προσπάθησαν να βρει ένα καλό εστιατόριο. Την ρώτησε τι προτιμά και αν ξέρει κάποιο καλό μαγαζί να πάνε για φαγητό. Απάντησε θετικά, και του είπε να την ακολουθήσει.

Φτάσανε μπροστά από ένα φαστ-φουντ. Τον κοίταξε στα μάτια και του ‘πε:

- Ίσως να μην είναι ρομαντικό, αλλά σίγουρα είναι ξεχωριστό. Θα κεράσεις;
Ξεκαρδίστηκε στα γέλια. Του άρεσε πολύ στο στυλάκι της.
Ο χρόνος μαζί της πετούσε. Πέρασαν 5 ώρες και ούτε το είχε καταλάβει, και δυστυχώς αυτός έπρεπε να φύγει. Λίγο πριν τον σταθμό τον πήρε αγκαλιά. Τον έσφηξε με όλη της την δύναμη. Δεν ήθελε να φύγει. Κάτι πήγε να του πει και την διάκοψε.
- Αν σε φιλήσω τώρα, θα με ξεχάσεις αύριο;
- Ποτέ.

Και φιληθήκανε. Το πρώτο τους φιλί. Με αυτό το φιλί σφραγίζανε την αρχή του έρωτά τους. Τον συνόδευσε μέχρι την πλατφόρμα του τρένου. Τον φίλησε αυτή τώρα και του ψιθήρησε:
- Δε θέλω να φύγεις…
- Ούτε ‘γω δε θέλω να σ’αφήσω. Θα ξανάρθω αν θες.
Τον σκούντησε.
- Δε σου’πα να μην κάνεις ηλίθιες ερωτήσεις;
- Συγγνώμη, από συνήθεια…
- Αντίο. να μου προσέχεις.
- Δε λέμε αντίο. Στο επανειδήν λέμε. Θα τα ξαναπούμε σύντομα!

Έμεινε και την κοίταζε καθώς το τρένο απομακυνόταν. Άρχισε να του λύπει ήδη…

Με φώναξε μία φίλη, είχα μείνει πίσω. Με πήρε αγκαζέ και με τράβηξε μπροστά.
- Τί έχεις ρε Ρίκκο και είσαι σκεπτικός απόψε;
- Τίποτα, ηλιθιότητες δικές μου. Είμαι εντάξει.

Μπήκαμε στο σινεμά και καθήσαμε. Βυθίστηκα στην καρέκλα μου να απολαύσω το έργο. Και να ’σου εκεί μια φωνή πάλι. Οι σκέψεις μου ήταν τόσο δυνατές που δεν άκουγα το στόμα μου.

Λες αν ερχόμαστε μαζί να της άρεσε η ταινία; Της αρέσει και αυτής ο κινηματογράφος, σαν και εσένα. Σίγουρα θα την συγκινούσε το έργο, και θα της ξέφευγε ένα δάκρυ, γιατί είναι ευαίσθητη. Και εσύ θα της το σκούπιζες απαλά, και θα της ψιθύριζες στο αφτί “δεν κάνει να κλαις εσύ. Εσύ αξίζει να κλαις, μόνο όταν ένας άγγελος αξίζει να πεθάνει”. Θα τις έπαιρνες το χέρι και θα της το κρατούσες για να θυμάται ότι είσαι δίπλα της. Θα φοβάται μήπως σε χάσει όπως αυτός στην ταινία, για αυτό δάκρυσε!

Ρε Ρίκκο, σταμάτα τα πια αυτά. Σε καταστρέφουν. Τι ονειρεύεσαι ακριβώς; Βρε, την κοπέλα δεν την ξέρεις. Δεν ανταλλάξετε λέξη ποτέ.

Τι λες ρε; Έχουμε ολόκληρες σελίδες με συζητήσεις. Ώρες μιλούσαμε την άλλη φορά. Μου ’πε τα σώψυχα της. Θα’ μαι κάτι για αυτήν.

Να σου πω τι είσαι. Είσαι απλά ένα όνομα σε μία λίστα από πολλά. Δεν σε ξέρει, δεν σε έχει δει. Και μάλλον δεν θα θέλει να σε δει.

Μα αφού την άλλη φορά μου ’πε να πάω. Δε μου ’πε; Μου ΄πε αλλά δεν πήγα… Δεν μπορούσα…

Στο ‘πε από ευγένεια. Και τις άλλες δύο φορές που της είπες εσύ σε απέφυγε επιμελώς. Παραδέξου το.

Ζήτησε συγνώμη, το ’δες! Και μου ’πε την επόμενη φορά θα το φροντίσει αυτή!

Χαχα, και το πιστεύεις; Δεν κατάλαβα τι συζητάμε ακόμα. Σου απαγορεύω να ξαναπείς για αυτήν. Δεν σου κάνει καλό, σε κάνει να φαντάζεσαι, και θέλω τα πόδια σου στην γη. Δεν την έχεις ανάγκη. Έχουμε τόσα να κάνουμε, δεν μπορούμε να σπαταλούμε χρόνο πάνω σε ασυναρτησίες.

Μα δες και εσύ πόσα κοινά έχουμε! Το ξέρω πως σου πέρασε απ ’το μυαλό ότι αυτή η κοπέλα ίσως να είναι αυτή που ζητούμε. Το ξέρω. Μοιράστηκες και εσύ τις απόψεις της όσο και εγώ. Και όχι μόνο τις μοιράστηκες, το θέλεις αυτό σε μια κοπέλα. Είναι αυτό που ζητάς. Την είδες μια νύκτα, λάτρεψες την μορφή της. Κοιτούσες το πρόσωπο της από μακριά, και ευχόσουνα να σε δει και εκείνη. Μπας και σου μιλήσει. Ύστερα είπες ψέματα, ήταν σκοτεινά και δεν θυμάσαι. Σε τραβούσε το ψέμα και δεν πήγες να της μιλήσεις, ένα γεια, μια καληνύκτα. Εσύ φταις!

Ρε, είπα ότι αυτή η τρέλα τελειώνει ΤΩΡΑ. Δεν την ξέρεις, δεν σε ξέρει, δεν έχεις ελπίδες. Δεν θα κυνηγήσεις τίποτα, αν θέλει ας σε κυνηγήσει αυτή. Που είμαι βέβαιος δε θα το κάνει. Δεν θα βγείτε έξω, γιατί απλά δε θα το επιδιώξει. Είσαι απλά ένα όνομα στην λίστα της με τους πολλούς, όπως θα είναι και αυτή σε εσένα τώρα αυτή. Εγώ είμαι ακόμα πληγωμένος απ’ το ψέμα. Το μόνο που θέλω είναι μια λέξη. Κάποιος να την πει και να την νιώθει με όλη του την ψυχή. Να μου δώσει εμένα δύναμη να το πω και εγώ πίσω. Κουράστηκα και βαρέθηκα μόνο να δίνω. Δεν έμεινε πλέον Ρίκκος. Και όσος έμεινε ίσα που αρκεί για την δική του, την ιδιόκτητη επανάσταση, κάτι που δεν μπορώ να θυσιάσω για κάποιαν που εσύ ονειρεύεσαι.

Πήγα σπίτι αμίλητος. Με πήρε τηλέφωνο και με ρώτησε τι έχω.
- Τίποτα, απλά κουρασμένος. Άντε τα λέμε.
- Καληνύκτα Ρίκκο!

Ξάπλωσα και τα ’βρεξα ως το πρωί. Δεν ξαναμιλάω για εκείνη. Μοναχά αυτό το τελευταίο κείμενο. Και αν η μοίρα μας φέρει κοντά με αυτήν, θα της το δείξω, και να της πω να, είχα δίκαιο έτσι δεν είναι;

Τέλοσπάντων. Απόψε με έχει πιάσει το παράπονο. Χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο δηλαδή.

Νιώθω μεγάλη μοναξιά, και ας μην είμαι μόνος. Μ’ έχουνε πιάσει στα κρυφά να λέω πως δεν αντέχω, κι ίσως είναι η πρώτη φορά που νιώθω το σπίτι μου τόσο μακριά.

Βαρέθηκα να είμαι εγώ ο φίλος, βαρέθηκα να είμαι εγώ ο εμπιρογνώμονας για τις ηλίθιές σου ερωτήσεις. Βαρέθηκα να είμαι εγώ το στήριγμα.

Νιώθω κενός, κούφιος. Νιώθω ότι εκτός από άψυχες γραμμές, δεν έχω να δώσω κάτι αλλο. Νιώθω πως κανένας δεν κατάφερε μέχρι τώρα να δει παραπέρα, ούτε αυτή.

Υπόσχομαι πως τα επόμενα θα είναι καλύτερα. Θα διορθώσω πράγματα, θα συγηρίσω τα μέσα μου.